Mijn gedicht

Tineke Molenaar

Het huis van de familie Molenaar,
een dolle boel was het vroeger daar
Want zaterdagavond na het eten
als iedereen brood had gegeten
met hun buikjes zeer voldaan
aten ze dan nog een banaan.
Maar die vervelende kinderen
wilden hun vader hinderen.
Daarom gaven ze elke week weer
hem een banaantje meer.
O, wat was die vader blij!
“O, lekker is die voor mij?”
Tọen de banaan reeds was gepeld
werd hij door verdriet gekweld,
want in de schil hád een banaan gezeten
maar die hadden de kinderen al opgegeten.
“Wat!, een lege schil” riep de vader toen
“weet je wat ik met jullie ga doen!”
En zo werden zij gekieteld; zeer krachtig
maar die kinderen die vònden het prachtig.
Zij deden dit spelletje zeer graag
ook al leden zij vaak een nederlaag.
Met Pasen was het hetzelfde laken en pak
maar dan was het een eierschil waarin de inhoud ontbrak.
Eens tijdens deze kietelkuur
Viel een kastje Van de muur.
Dat was dus de laatste keer dat dit feest werd gebouwd.
maar ja de kinderen werden eigenlijk toch te oud.
Dit alles is zeer lang geleden
maar bleef in onze herinnering tot het heden