Onze ervaringen met de familie “Molenaar”

Joke en Jan Hardeveld

Mijn vrouw kan zeer goed gezichten onthouden en dat is dan ook de reden, dat zij “Toos” ontdekte in Amsterdam West bij de kleuterschool, waar toen onze 3-jarige Marja naar toe gebracht moest worden.
Toos leek wel iemand uit Oost van de “Martelaren”.
En dat klopte. Zo moet je allebei in West gaan wonen om iemand uit Oost te leren kennen.

Van het een kwam het ander. De vrouwen hadden veel gemeen en zo doende groeide er ’n vriendschap, die nooit uitbundig werd maar toch gezellig. Tenslotte had ieder z’n eigen gezin om na te lopen en dan loop je niet zo hard meer naar een ander.
Het prille geluk werd bovendien wreed verstoord door het verhuizen van de Molenaars naar het Voltaplein.

Ze werden opnieuw “Martelaren”. Grappig dat ze haast op het adres kwamen te wonen, waar wij net onze inwoning hadden beëindigd
We zijn daar nog een paar keer op bezoek geweest. Inmiddels waren we zelf ook verhuisd en wel naar Krommenie, waar we vlak bij ‘n prachtig zwembad wonen. Jan, de jongste zoon, gaf te kennen, dat hij dolgraag wilde leren zwemmen. Hij kwam 3 dagen op vakantie bij ons en ik beloofde. hem in ’n dolle bui, dat ik hem wel even zou leren zwemmen in 3 dagen, als hij mee wilde werken. Nou dat wilde Jan wel. We gingen 4x per dag naar het zwembad. Zo uit ons bed, daarna het ontbijt, dan weer ’s middags en ’s avonds tot besluit. En toen heb ik verbaasd gestaan. Jan gaf het niet op. De derde dag belde hij z’n moeder op. Of hij nog 2 dagen mocht blijven, dan kon hij zwemmen. En hij had gelijk. De 4e dag zwom hij in het diepe en de vijfde dag zwom hij het hele diepe bad in z’n eentje over in de lengte. Een prestatie van formaat. En dit moet ’n Molenaarseigenschapje zijn. Dit moet van vader of moeder afkomen en je kan wel zeggen dat dit meer waard is dan wat ook. Dit is me altijd bijgebleven  van de omgang die we met de “Molenaartjes” gehad hebben. Toos heb ik altijd in stilte bewonderd omdat ze zo blijmoedig haar toenmalige handicap, pijnlijke handen en armen kon verstouwen. ’n gelijkmatig karakter en geen medelijden zoekende mensen.

Moge het altijd zo blijven en mogen ook de kinderen deze eigenschappen met zich dragen. Veel gelukwensen namens de familie Hardeveld  aan vader, moeder en de “kleine”Molenaartjes”.

Joke en Jan Hardeveld Jos en Marja