Woensdagavond, voetbalavond!

Con Molenaar

Dat is nu zo, naar vroeger ging dat vaker op
Vooral de periode waarin het Nederlandse voetbal mee begon te tellen kan ik me goed herinneren: De kwartfinale ,waarin Feyenoord tegen Benfica voetbalde, die nog niet eerder was bereikt en waarin er flink op losgeslagen werd.
Maar nog beter kan ik mij de eerste gevorderde schreden van Ajax op het moeizame pad naar de bokaal herinneren.
Ik was een jaar of 7 à 8 en Elly en ik moesten toen vroeg naar bed. Als er voetballen was mochten we echter de eerste helft blijven kijken. Als fervente voetballiefhebber ging ik natuurlijk met de grootste tegenzin naar bed, Maar naar bed moest ik, want anders wilde E1ly, ondanks haar ongeïnteresseerdheid voor deze sport, ook opblijven. Toch had ik mijn vader (ook een voetbalfan ) aan mijn zijde. Als de eerste helft van de wedstrijd spannend was geweest, kwam hij me, bij het begin van de tweede helft, uit bed halen.
Op die manier heb ik met Pa en Moe vaak naar een wedstrijd gekeken. Zo ook die wedstrijd. Pa en Moe op de bank, ik op een stoel. Moe breide en voorzag de wedstrijd van commentaar, iets dat ze nu ook nog doet, soms tot ergernis van een ieder, vanwege de spontane doch niet ter zake doende opmerkingen. Pa en ik keken gespannen naar een wedstrijd van Ajax. Ajax zat voor het eerst in de kwart- finale. De stand was 0-0 en we zaten reeds in de tweede helft . Plotseling ma akte Ajax een doelpunt, 1-0. De vreugde was niet te temmen. Pa duwde in zijn enthousiasme Moe van de bank, zodat die op de grond, voor de kachel belandde . Dit gebeuren verhoogde de Vreugde nog meer.
Na enige tijd voetballen, 2-0.
Weer een vader die opsprong en tegelijk Moe van dolle vreugde Moe van de bank duwde Moe begon het nu te vervelen ze zei tenminste “Nou zeg hou eens op” en krabbelde toch maar op. Ze zag het komische van de situatie ook wel in.
Dit gebeuren heeft zich niet meer herhaald, maar Ajax heeft nog vaak een volgende ronde bereikt.