From America

Ko en Jo Molenaar

Ik herinner me dat de verkeringstijd kort, maar romantisch was, André was immers dientijd “zeeman'” , die het varen op zeven zeeën zelf eens wilde ondervinden,’ De geliefde. zat thuis op de post te wachten van al die vreemde havens, en volgde de scheepsberichten in de krant waarin je precies kon volgen waar het schip was. Na een lange reis naar Zuid- Amerika kwam de zeeman eindelijk thuis met een grote bos bananen uit de Canarische eilanden en de mededeling “naar zee? Nooit meer”. Voordat we het wisten moesten we een apenpakje compleet met hoge zijde hoed huren voor de bruiloft in de Helmholtzstraat. Het was een reuze bruiloft en de herinneringen komen gauw terug als je de oude foto’s weer bekijkt. Bij de Roovers was het altijd gezellig met de piano en zingen. Er waren altijd wel een paar loslopende “Admireres'” voor de “meisjes Roovers”, dus bruiloften geven ging ook best vlot. Een korte honeymoon naar Dokkum en voor je het wist stonden we de Australische emigranten aan de kade uit te zwaaien.
Ja, de tijd gaat snel, 25 jaar geleden al? Niet te geloven. Nadat mijn broer het avontuur ging opzoeken was het niet veel later (een jaar) dat ik ook als emigrant op een boot zat, (alleen deze uit Rotterdam) en hetzelfde jaar ook in het huwelijksboot je stapte, alleen ver weg van ons Amsterdam, en wel in Philadelphia . Ik herinner me de eerste .foto’s die wij per post vanuit Australië ontvingen, de trotse ouders met hun eerste “Conny”.
Toen ging de tijd erg snel, de terugkeer naar Holland, en in 1958-1959 was André in de States. Samen met. Bram was hij de eerste van de familie (buiten de vader) die onze eerstgeborene. “Diane” in het ziekenhuis in Darby Pennsylvania zag. Een paar weken later was hij weer op bezoek. en nu waren moeder en dochter thuis. Het was gezellig in ons kleine huisje in Media, Pa. Ik herinner me nog dat Andrẻ twee hele kippen meebracht van Long Island.
‘Al in al’ hebben we André vier keer op bezoek gehad in de laatste twintig jaar. Ondertussen waren wij drie jaar naar Suriname geweest (1967-l970), en na onze terugkeer vestigden we ons hier in Ridgewood, New Yersey.
Het laatste bezoek was wel het leukste (na jaar l978) toen André en Toos samen eens de United States kwamen bekijken. Het was erg gezellig, ik had wat vakantie bewaard en we hadden een trip gemaakt naar de Niagara Falls en vandaar Grove City. Pa, om Diane in haar college op te zoeken. We hebben gepicknicked langs de weg, een ster in de voorruit gekregen van een steen (Toos schrok wel, daar ze net voorin zat, en Jo aan het rijden was) , De Citizens Band Radio die ik net geïnstalleerd had viel niet zo in de smaak bij de dames (teveel lawaai). We hadden ook een fles je Bols or Whisky? bij ons waar we ‘s avonds in het Motel een nightcap van hadden. Tijdens deze trip maakte André ook de prize winning picture vat Jo met haar jongste’ dochter in een gezagscrisis” (Deze foto hangt hier in ons recreation room aan de muur terwijl ik dit schrijf). In de laatste paar jaren hebben we ook onze ouders verloren, de generaties gaan door – We hebben hiervan ook onze eigen persoonlijke herinneringen. Het was voor mij persoonlijk een hele rijke ervaring dat ik samen met de Molenaars op het Voltaplein de kerkdienst, uitvaart en begrafenis van onze Moeder -(over wiens leven je een boek kon schrijven) zo intens en rijk aan geloof. heb mogen meemaken, “Als God ons thuis brengt, dat zal een droom zijn”.
Voordat het echtpaar terugging naar het Voltaplein van hun laatste bezoek hier, hebben we Toos haar verjaardag hier mogen vieren, we hadden er een Hollandse avond van gemaakt, met Ice cream cake van “Paramus Park”, en de Wietings en de Vandermeyses op bezoek – Toos kon alleen niet wachten om haar verjaardag weer in haar eigen huis met eigen kroost te kunnen vieren, wat, zoals we gehoord hebben, ook een daverend succes was.
Ik vind het erg jammer dat het er niet naar uitziet om bij het 25e jarige feest aanwezig te zijn. We hebben een meeting in New Orleans waar ik op 2 maart a.s. naar toe moet reizen. Deze gebeurtenis, het even stilstaan  in tijd, is volgend jaar ook weer een rijke herinnering, en als we ouder worden zijn al deze herinneringen “The stuff that Life is made from”. Daarom doe ik een beroep op het echtpaar en Con, om ons vooral een zo volledig mogelijk verslag van het feest te schrijven.
We sluiten deze korte reminisce van de laatste 25 jaar, met dank voor al het goede dat we hebben mogen ontvangen , en met Hoop en Vertrouwen voor de komende 25 jaar, en dat we de Beauty en Liefde waar de Schepper ons mee omringt niet uit het oog zullen verliezen – Ged bless you.